Skip to content
CZYTELNIA:

Psychoterapia psychodynamiczna

Jest metodą leczenia zaburzeń psychicznych, wywodzącą się z koncepcji psychoanalitycznych, dorobku współczesnej psychiatrii i neurobiologii. Opiera się na indywidualnym podejściu do problematyki pacjenta.

W metodzie tej przyjmuje się, iż zrozumienie życia psychicznego jednostki wymaga refleksji nad nieświadomością. Życiem człowieka kierują nieświadome mechanizmy działania, wewnętrzne konflikty, pragnienia, potrzeby, sposoby interpretowania rzeczywistości społecznej oraz wzorce relacji interpersonalnych. 

Psychoterapia psychodynamiczna polega, między innymi, na procesie poszerzania świadomości o aspekty nieświadome, mające znaczący wpływ na myślenie, przeżywanie i zachowanie pacjenta. Pacjent zachęcany jest do swobodnego wyrażania swoich myśli, uczuć, pragnień i fantazji. Relacja terapeutyczna jaka powstaje i rozwija się pomiędzy pacjentem a terapeutą w toku terapii, stanowi osnowę dla procesu leczenia. 

Ważnym elementem pracy terapeutycznej jest analiza zjawiska przeniesienia, czyli nieświadomego procesu, który polega na kierowaniu do terapeuty oraz innych osób z otoczenia uczuć, oczekiwań, postaw, jakich pacjent doświadczał wobec znaczących osób w przeszłości.

Psychoterapia psychodynamiczna może być realizowana w dwóch formach:

  • Formie ekspresywnej, polegającej na głębokiej analizie nieświadomych aspektów doświadczenia pacjenta, co prowadzi nie tylko do poprawy objawowej, ale również pozwala na wprowadzenie trwałych zmian w obszarze osobowości. Terapeuta wykorzystuje techniki: klaryfikacji, konfrontacji i interpretacji.
  • Formie podtrzymującej, w której terapeuta poprzez swoją aktywność pomaga pacjentowi redukować niepokój i adaptować się do określonej sytuacji bez zasadniczej zmiany osobowości. Interwencje terapeutyczne sprowadzają się tu do poradnictwa i psychoedukacji.